خیره مانده ام

به چنین تصویر حیرانی از خویش!!!

افسانه شیرین و فرهاد است این که  به باطل یاسینش می خوانیم.

                             چرا که در توهم باور آن -  چنین خر مانده است!!!

من بر آسمان چشمی داشتم و او به تکرار واژه پرواز -  خود را از حقارت می رهانید.

 زندگیم را با او در آمیختم.

...........افسوس که چنین بیکرانگی را به چونان حقیری واگذاردم.