چشمانم پر از حادثه اند...........

 

.............. آهسته در خم دیوار خزیده ام. صدا صدای نفسهای بی تاب من است که هر دم این سکوت عصیان زده را میشکند. نگاه تبدارم به کویی است که خش خش گامهایی نفسهایم را به شماره می اندازد که، .............آمدند.

دریغا، آنکه مرا در پی شکاری ناجوانمردانه است غریبه نیست، گر خویش نخوانمش، هم خاک من است.

 گفتم امید به روزهای سبزتر                           نگاهم کردند

گفتم امکان ندارد،                                         سکوت کردند

گفتم دوباره میشود؟                                      جدایم کردند

گفتم دروغ میگوئید                                       ناسزا گفتند

گفتم خیانت کردید                                       تهدیدم کردند

گفتم اعتمادم را به من بازگردانید                  باطوم را نشانم دادند

گفتم حقم را می خواهم                               گلوله را نثارم کردند

گفتم آزادی                                                 خون کردند، خون ریختند 

                     و من.............................. خون گریستم

 و این صورتکان سرخ و بی جان که بر زمین وطنم دم به دم نقش میبندد، حاصل رد پای ناجوانمردانه این مترسکان پلیدی است که آزادی را در زیر لگدهاشان معنا میکنند.